Op een stille winterdag in december ging ik op pad met Jordy & Lyan.

Zo’n dag waarop de kou je wangen rood kleurt en de wereld net iets langzamer lijkt te bewegen.

Het was koud. Echt koud.

Maar precies dát maakt het zo bijzonder.

Veel mensen denken dat de zomer het mooiste seizoen is om foto’s te maken. En ik snap dat. Lange dagen, zon, warmte. Toch klopt mijn hart juist sneller in de winter…

Wanneer het ’s nachts heeft gevroren, de dauw nog zacht op het gras ligt en een waterig zonnetje laag aan de hemel staat. Dat moment waarop alles stil en puur voelt. Dat is voor mij magie. Dáár wil ik fotograferen.

In de zomer is het licht vaak fel en onrustig. De zon staat hoog, schaduwen zijn hard en ongemerkt knijp je je ogen samen. Daarom zoek ik dan graag de schaduw op.

Maar in de winter… is het licht zacht, lief en omarmend.

Een extra laagje kleding, zodat je het warm hebt zonder een jas.

Aardetinten, verschillende stoffen, en dicht tegen elkaar aan kruipen. Warmte delen. Elkaar vasthouden.

Jordy & Lyan stonden al eerder voor mijn lens. Ik mocht hun gezin vastleggen, en ook de newbornshoot van hun tweede kindje. Dit keer was het anders. Dit keer was het tijd voor hén.

Een loveshoot.

Zonder kinderen. Zonder afleiding.

Even niets anders dan elkaar.

Tijdens zo’n shoot geef ik kleine opdrachtjes en stel ik vragen.

Zacht, speels en soms een beetje spannend.

“Waarom werd je verliefd?”

“Wat bewonder je het meest aan de ander?”

“Laat elkaar lachen, zonder iets te zeggen.”

Precies genoeg om de verbinding te voelen. Om elkaar écht te zien.

En om mij – en mijn camera – bijna te vergeten.

Soms wordt er gelachen, soms is het stil. Soms ontroerend, soms licht en speels. Maar altijd liefdevol.

Ik help met poses en geef richting, zodat je niet hoeft na te denken.