Wat een geluk.
Soms zelfs dubbel geluk.
Voor Laurens en Leonie – samen met (bijna) grote broer Sten – brak zo’n bijzondere periode aan.
Er was een zusje op komst. Een nieuw leven, zo dichtbij.
Een moment dat je wilt vasthouden, bewaren, doorgeven aan later.
Leonie deed mee aan een winactie bij mij. En ja… je raadt het al. Zij won.
Alsof het zo moest zijn. Dubbel geluk 🤍
Het was een warme zomerdag op de Sahara bij Ommen.
Vooraf vertelde Leonie me:
“Sten vindt het een beetje spannend… en wij houden eigenlijk ook niet zo van op de foto gaan.”
Woorden die ik vaak hoor. En die ik heel goed begrijp.
Al kletsend liepen we samen de Sahara op.
Het was druk die dag, maar bijna vanzelf vonden we vooraan een fijne plek. In de schaduw van een grote boom.
Daar begon ik rustig. Zonder haast.
Ik liet Sten eerst gewoon Sten zijn. Spelen. Ontdekken. Zijn eigen tempo volgen.
Niet meteen vol aandacht erop, niet forceren.
Even knuffelen met mama.
Hand in hand tussen papa en mama in, heen en weer lopend.
Samen de omgeving ontdekken.
En ja… dennenappels gooien naar de fotograaf werkt trouwens ook altijd heel goed.
Voor hij het doorhad, was een groot deel van de shoot al gedaan.
Sten en ik werden vriendjes.
De spanning verdween.
En daar stond hij: stralend, vrij en helemaal zichzelf.
Mijn fotografie-hart maakte een sprongetje.
De liefde, het plezier, de verbondenheid… het was niet alleen zichtbaar, het was voelbaar.
Dit zijn de momenten waarvoor ik dit werk doe.
Dat gevoel bleef niet onopgemerkt.
Na afloop reageerden Laurens en Leonie dolenthousiast:
“Het voelde zo ontspannen… we merkten bijna niet dat je er was.”
En toen, bijna vanzelf:
“Wil je straks ook de newbornshoot doen?”
Inmiddels is kleine Mila geboren.
En ik kan je zeggen: ik kon niet wachten om dit lieve gezin opnieuw te mogen ontmoeten 🤍
